Van een erfenis naar een idee
Mijn opa werkte sinds de jaren twintig als aannemer in Tholen. In zijn werk gebruikte hij dagelijks gereedschappen die onmisbaar waren voor het bouwen van huizen, schuren en werkplaatsen.
Na de oorlog veranderde zijn leven. Het aannemersbedrijf stopte en de familie ging verder in de mosselhandel. Na de strenge winter van 1963 kwam ook daar een einde aan.
De gereedschappen bleven achter. Niet als museumstukken. Maar als stille getuigen van een tijd waarin vakmanschap zichtbaar was in iedere straat van Tholen.
Toen ik zelf in 1970 als timmerman begon, kreeg ik deze gereedschappen in bezit. Ik was op dat moment de enige in de familie die nog werkzaam was in het ambacht.
Toen ik zelf in 1970 als timmerman begon, kreeg ik deze gereedschappen in bezit. Ik was op dat moment de enige in de familie die nog werkzaam was in het ambacht.
Een draad door de generaties
Wanneer ik terugkijk op onze familiegeschiedenis, zie ik iets bijzonders.
Mijn opa werkte als aannemer in Tholen. Na zijn generatie verdween het aannemersbedrijf uit de familie en koos men een andere richting. Toch bleven de oude gereedschappen bewaard.
Jaren later begon ik zelf als timmerman en startte ik in 1996 opnieuw een aannemersbedrijf. Vandaag wordt het bedrijf voortgezet door mijn zoon, die inmiddels de leiding heeft overgenomen.
Misschien is het toeval. Misschien ook niet. Maar de gereedschappen herinnerden ons altijd aan waar wij vandaan kwamen.
Wat ooit begon bij mijn opa, werd opnieuw zichtbaar in een volgende generatie. Niet alleen in gereedschappen, maar ook in vakmanschap, doorzettingsvermogen en de liefde voor het bouwen.
Zo vormen drie generaties samen een verhaal dat nog altijd verder wordt geschreven.
Naar een museum?
Mijn eerste gedachte was eenvoudig. Breng alles naar een museum. Dan blijft het bewaard.
Maar hoe langer ik daarover nadacht, hoe meer ik voelde dat dit niet de juiste oplossing was. Deze gereedschappen hoorden niet achter glas. Ze hoorden thuis in de stad waar ze ooit gebruikt werden.
In de straten waar werd gebouwd. Tussen de mensen die nog steeds langs deze plekken lopen.
Het idee groeit
Tijdens gesprekken met stadsgids Adrie Quist ontstond langzaam een nieuw idee.
Wat als we het verleden niet opsluiten? Wat als we het verleden zichtbaar maken? Niet in één gebouw. Maar verspreid door de hele vestingstad. Op de plekken waar de geschiedenis werkelijk heeft plaatsgevonden.
Zo ontstond het eerste idee voor de Historische Ambachtenroute Tholen.
Meer dan een wandelroute
De route begon met gereedschappen. Maar al snel bleek dat het verhaal veel groter was.
Want achter ieder gereedschap zat een mens. Achter ieder ambacht zat een familie. Achter iedere straat zat een geschiedenis. En achter iedere generatie zat een verhaal dat dreigde te verdwijnen.
Van ambachten naar identiteit
Tijdens het verzamelen van verhalen werd steeds duidelijker dat erfgoed meer is dan oude voorwerpen.
Erfgoed vertelt wie wij zijn. Het laat zien hoe mensen leefden. Hoe zij werkten. Hoe zij omgingen met tegenslag. En hoe zij hun kennis doorgaven aan volgende generaties.
Daarom gaat deze route niet alleen over het verleden. Zij gaat ook over het heden. En over de toekomst.
Het verhaal van Tholen
Van de smid tot de timmerman. Van de mosselhandel tot de oestercultuur. Van de haven tot de landbouw. Van de Oosterschelde tot de vestingwallen.
Samen vormen deze verhalen het geheugen van Tholen.
Een levend erfgoedplatform
Wat begon met een oude gereedschapskist groeide uit tot een platform voor:
- Historische Ambachten
- Watererfgoed
- Oestercultuur
- Mosselcultuur
- Landbouw
- Vestingstad Tholen
- Verhalen van Vroeger
- Educatie
- Erfgoedprojecten van scholen
- Verhalen van inwoners
Niet om het verleden op te slaan. Maar om het verleden opnieuw zichtbaar te maken.
"De gereedschappen mochten niet verdwijnen.
Ze moesten zichtbaar blijven in de stad."
Onze overtuiging
Uit die gedachte ontstond de Historische Ambachtenroute Tholen.
En uit die route groeit vandaag een levend erfgoedplatform voor huidige én toekomstige generaties.